آداب کفن و دفن در ایران باستان و برسی خاک‌ سپاری در آیین زرتشت

felezyabgpx آثار و نشانه , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

آداب کفن و دفن در ایران باستان

آداب کفن و دفن در ایران باستان ایرانیان در دوره‏‌های باستان گاه جسد را با موم می‏ پوشاندند

( با مومیایی اشتباه نشود ) و آن‏گاه آن را دفن می‏کردند چنانکه در جنوب ایران متداول بود.

گاه جسد را می‏‌سوزاندند و این عمل به دلیل فراوانی چوب و وجود جنگل بیشتر در جنوب

دریای مازندران و دیگر مناطق پرجنگل انجام می‏شد.

گاهی نیز اجساد را در دخمه‌‏هایی می‌‏گذاردند تا طعمه ی لاشخورها شوند.
گاه نیز اموات را در تابوت‌‏ها یا کوزه‏‌های سفالین دفن می‏‌کردند.

پس از فراگیری دین زرتشت و هنگامی که این دین به صورت دین رسمی ایرانیان درآمد،

سوزاندن، غرق کردن و به خاک سپردن جسد گناه بزرگی شمرده شد.
در آیین زرتشت آتش و آب و خاک مقدس هستند اگر جسد را مدفون کنند خاک را آلوده ساخته‌اند

و اگر در آب غرق کنند آب را ناپاک نموده‌اند و اگر در آتش بسوزانند با آلوده ساختن این فروغ آسمانی بزرگترین معاصی صورت گرفته‌است.
به عقیده ی پیروان مزدیسنا باید جسد را در دسترس مرغان و جانوران لاشه‌خور قرار داد

 

آداب کفن و دفن در ایران باستان

آداب کفن و دفن در ایران باستان و آیین زرتشت

و یا بالای برج های خاموشی یا دخمه در معرض نابودی گذاشت.
تعدادی از این دخمه ها قدیمی و کهنه بوده و برخی دیگر توسط روانشاد فرزانه “مانکجی لیمجی هاتریا “که حدود سال ۱۲۳۳ خورشیدی

از سوی پارسیان بمبئی برای بهبود وضع اجتماعی و دینی زرتشتیان به ایران آمده بود،

ساخته شد که مدتی هم این دخمه ها مورد استفاده قرار می گرفتند.

پس از آن در فلزیاب تهران از میانه دهه ۱۳۱۰ و در فلزیاب کرمان پس از دهه ۱۳۲۰ و در یزد پس از دهه ۱۳۴۰ دخمه ها تبدیل به آرامگاه ها شدند.
دخمه، دیوار دایره ای و ضخیمی به شکل برج است که بر بالای صخره ها

و کوه های نه چندان بلند از خشت و گل ساخته شده است و پلکانی زمین هموار را به درب دخمه متصل می کند.

دخمه، ۲ طبقه و دارای چندین اتاق می باشد که یکی از این اتاقها ویژه “آتش سوزها”‌ بوده است.

فاصله دخمه از اتاق آتش سوزها حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر می باشد؛

وظیفه آتش سوزها که معمولا ۲ نفر بوده اند این بوده است که از روزی که تن درگذشته را به داخل دخمه می سپردند،

از سر شب تا بامداد، در آن اتاق که یک پنجره رو به دخمه داشته آتش روشن کنند

و این آیین از آنجا سرچشمه می گیرد که بنابر باور زرتشتیان،

روان درگذشته تا ۳ شبانه روز در اطراف و بالای تن درگذشته در پرواز است

و پس از شب سوم به آسمانه پرواز می کند و در مدت ۳ شب نخست پس از مرگ، روان نباید از تاریکی و تنهایی بهراسد.

 

آداب کفن و دفن در ایران باستان

خاک‌ سپاری و آداب کفن و دفن در ایران باستان

اعتقاد به روح و روان و زندگی پس از مرگ به اشکال گوناگون در سراسر نقاط و مراکز جهان باستان از جمله ایران وجود داشته‌است.

بر اساس و مبنای همین اعتقاد در گور مردگان اسباب و لوازم زندگی و خوراک و پوشاک قرار می‌دادند.

در ادواری قدیم‌تر بر اساس شغل متوفا ابزار پیشه‌اش را نیز پهلوی دستش قرار می‌دادند.

اغلب مردگان را در عمق کمی که گاهی از ۲۰ سانتیمتر نیز تجاوز نمی‌کرد، دفن می‌کردند.

شکل اسکلت‌هایی که باقی مانده به شکل خمیده و منحنی است.

برخی اوقات مرده را طوری خمیده دفن می‌کردند که تمام اعضای بدنش به جانب شکم کشیده شده باشد.

با پیدایش و کشف فلزات، زینت مردگان با اشیا ی طلا و نقره و سنگ‌های گران‌بها رسم و شایع شد.

این رسم خدمت مهمی به فهم هنر و دانستنی‌های دیگر باستان‌شناسان کرده‌است

زیرا که تقریباً تمامی جواهراتی که از زمان‌های باستان به دست ما رسیده‌است از مقابر و گورها یافت شده‌است.

آداب کفن و دفن در ایران باستان و رنگ‌کردن مردگان در ادوار قدیم

جسد مرده را با رنگ قرمزی می‌پوشانیده‌اند که از اکسید آهن به دست می‌آمده

و در فلات ایران فراوان بوده‌است. این نظر هم وجود دارد که ممکن است

زندگان بدن خود را به دلایلی با همین ترتیب رنگ می‌کردند و چون فوت می‌شدند،

اثر این رنگ بر بدنشان باقی می‌مانده‌است. در دوران های متأخرتر بجای اکسید آهن بر استخوان‌بندی

متوفا با رنگی سرخ فام، با گِلِ اُخرا نقش هایی ایجاد می کردند.

آداب کفن و دفن در ایران باستان و خاک‌سپاری در منازل دفن

آداب کفن و دفن در ایران باستان و مردگان از ایران باستان تا امروز در بعضی موارد تفاوت پیدا کرده و آن این است

كه گاهی در آن زمان مردگان را كف خانه خود متوفی دفن می كردند.

به این ترتیب كه كف گلین خانه را در حاشیه دیوارها می كندند و مرده را در آن قرار می دادند.

در خانه های اشرافی تر و محكم تر به جای كف حیاط كف اتاق را می شكافتند.
شیوه ساده تدفین پیچیدن مرده در كفن و خاك كردن آن بود.

نوع تجملی تر این بود كه مرده را در كندوی گلی ذخیره آذوقه ج ای می دادند

و سپس در گودالی می گذاردند.

ظاهرا برای این كار از كندوهای لب پریده و گاهی شكسته هم استفاده می شده است.

برای كودكان خردسال از تشت و لگن و خمره های گلی استفاده می شد.

خدمات پس از فروش فلزیاب و طلایاب و گنج یاب

تمامی محصولات این شرکت دارای گارانتی پشتیبانی و خدمات پس از فروش۱۰ ساله می باشد.

خدمات پس از فروش از قبیل پاسخ گویی تلفنی و حضوری به مشتریان برای رفع اشکال در کار کردن اپراتور با دستگاه یا مشاوره در زمینه های دیگر..

ارسال فلزیاب و طلایاب و گنج یاب به تمامی نقاط کشور

پس از انتخاب محصول مورد نظر ما در سریع ترین زمان ممکن سفارش شما را در هرکجای ایران باشید به شما خواهیم رساند.
۱۸ سال است که با این آدرس درج شده در لیست قیمت خدمت گذار شما هستیم

جهت سفارش طلایاب و فلزیاب و گنج یاب و مشاوره محصول با شماره : ۰۹۳۶۱۷۷۰۱۴۰ تماس حاصل فرمایید.

شماره تماس : ۰۹۳۶۱۷۷۰۱۴۰
آدرس صفحه ما در اینستاگرام : https://www.instagram.com/felezyab777
تماس با ادمین در تلگرام : https://t.me/Felezyabforosh
آدرس کانال تلگرام فلزیاب ۷۷۷ : https://t.me/felezyab777

 

بازگشت به صفحه اصلی

شاید دوست داشته باشید:

نماد جغد در دفینه یابی و گنج یابی

نماد جغد در دفینه یابی و گنج یابی جُغد (بوف، بوم) نام پرنده‌ای شکاری است از راسته بوف سانان، که دارای قدرت شنوایی و بینایی بسیار بالایی است. جغدها در همه قاره‌ها به استثناء جنوبگان مشاهده شده‌اند. جغد پرنده‌ای سودمندی است زیرا خوراکش انواع موش است و در شکاف‌های تنه درختان و آشیانه‌های متروک زاغانلانه می‌گذارد. جغدها معمولاً شب‌رو و پگاه‌رو هستند یعنی هنگام پگاه و […]

نماد عقاب در دفینه یابی

نماد عقاب در دفینه یابی عقاب چیست : عقاب به گروهی از پرندگان شکاری عضو تیرهٔ عقابیان گفته می‌شود. حدود ۶۰ گونه از پرنده‌های شکاری عقاب نامیده می‌شوند که در ۱۱ سرده از خانوادهٔ عقابیان قرار می‌گیرند و بیشتر آن‌ها هم بومی اوراسیا و آفریقا هستند. معیار دقیقی برای تمایز عقاب‌ها از دیگر پرندگان تیرهٔ عقابیان یعنی سُنقُرها، کرکس‌ها، قوش‌ها و کورکورها، وجود ندارد اما به‌طور کلی عقاب‌ها […]

نماد بز در دفینه یابی و گنج یابی

نماد بز در دفینه یابی و گنج یابی بُز حیوانی اهلی از گروه زوج‌سمان ، خانوادهٔ گاوسانان می باشد. بچه‌ بز یا بز خردسال را بُزغاله می گویند. بزغاله شش‌ماهه کهره نام دارد. بز نر بالغ نیز «پازن» و بز غالب(آلفا) گله تکشاد یا تَکّه نام دارد. اولین نشانه ها از اهلی بودن در ایران حدودا به ده هزار سال […]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


همین حالا تماس بگیرید